Polscy żołnierze stacjonujący na kresach zostają wzięci do niewoli. Ten wątek urywa się rozłączeniem dwóch przyjaciół, z których jeden pozostaje w obozie, a drugi zostaje wywieziony. Dalsza część filmu opowiada o wojennej i powojennej rzeczywistości rodzin pomordowanych. O ich tęsknocie, a także wierze w powrót mężów i ojców, także po ogłoszeniu przez Niemców listy katyńskiej. O tym, jak byli zmuszani do podpisywania różnych oświadczeń: to przez Niemców , to przez Rosjan. O wielkim kłamstwie Sowietów, do którego oficjalnie przyznali się dopiero w 1990 roku. O represjach na tych, którzy poszukiwali prawdy. I o tych, którzy wyszli z niewoli, by wraz z Armią Ludową walczyć o Polskę u boku Sowietów. Niestety, obciążenie kłamstwem było tak wielkie, że nie wytrzymywali psychicznie.

  Do wątku zamordowanych oficerów reżyser wraca na końcu filmu, gdy żona jednego z nich dostaje odnaleziony dziennik męża. I to, co czyta, pojawia się na ekranie.

  Akcja filmu jest dosyć wolna. Postacie nie posługują się nazwiskami. Są jakby każdym jednym zamordowanym. Film obfituje w symboliczne sceny, jak np. most, na którym nagle z dwóch stron wbiegają dwie grupy ludzi lub jak dwóch żołnierzy Armii Czerwonej rozdziera polską flagę na pół. Z białej części robią sobie onuce, a czerwoną wieszają.

  Mnie osobiście film się podobał. Zdałem sobie sprawę, jakie to musiało być okropne dla dzieci tych oficerów. Wstrząsnęło mną to, jak człowiek może z zimną krwią, jak maszyna do zabijania, pozbawić życia innych.

 

Jakub Struck II G